One Happy ‘Singel’

(Voor Margo)

Het is vandaag international Single’s Day! Wiehooe! Ik kon er niet omheen vanochtend. Ik kreeg de berichtjes om mijn oren geslagen via social media waar alerte mensen dan weer vanuit allerhande emoties op reageerden. Single’s Day,  zogezegd een Chinese traditie die is overgewaaid naar het westen als tegenhanger van Valentijnsdag, want Single’s zijn niet raar, gek, zielig of wat dan ook en dat mag de wereld weten! Dus de Single’s hebben vandaag hun speciale dag geclaimd waarmee ze ook de economie even boosten want een fijne bijkomstigheid is dat je jezelf als single even lekker ongenadig mag bevredigen (op allerlei manieren) dus ook met een cadeautje! Guess what, ik behoor tot de doelgroep. Ik ben een Single (of Singel zoals dat vaak genoemd wordt op datingsites, huiver en vertedering overvielen mij dan) en die Single status heb ik behoorlijk lang.  Gelukkig ben ik onbekend met het verschijnsel van goedwillende familieleden en vrienden die zich afvragen hoe het mogelijk is dat ik dit na al die tijd nog ben. Uitgezonderd de twee collega’s die mij kortgeleden deze hamvraag wel stelden. Ik reageerde daar uit onwennigheid nogal buitenissig op (stotterend en roodkleurend). Ze pikten mijn “ik heb het te druk voor een relatie’ antwoord niet en sommeerden  mij om mijn ‘take me i’m yours’ antenne aan te zetten waar vrijgezellige mannen in het voorbij gaan op konden intunen.  Hoe goed hun suggesties ook waren bedoeld ik vroeg mij serieus af of dat was wat ik wilde.

Ik voel mij gelukkig met mijn Single zijn ondanks of dankzij de opmerking die ik ooit kreeg van mijn Parijse date. Hij merkte op dat  ik in ieder geval in staat was om mij langdurig te verbinden omdat ik al ‘bewezen had’ enkele langdurige relaties aan te gaan in mijn leven. Excuse me, dus ik mag mij hierbij ‘normaal’ noemen? Hij heeft het vast niet zo bedoeld maar het maakte mij voor de eerste keer pijnlijk duidelijk dat mensen op die manier kunnen kijken naar een langdurige alleenstaande. Je bent in staat je te verbinden dus je bent geen excentriek kattenvrouwtje, rare einzelgänger of whatsoever. Het hebben van een relatie verworden tot een soort lakmoesproef met als verdict ‘geschikt’ of ‘ongeschikt’.

Ik denk dat ik over het al dan niet hebben of aangaan van een relatie een boek kan schrijven. Er zitten zoveel facetten aan, mitsen maren, duidelijke en onduidelijke factoren. Vooral als je in de buurt bent van de fossielachtige leeftijd waar beslissingen minder impulsief worden genomen en het hoofd het vaak aflegt van het hart. Wat beslist raar is want juist op deze leeftijd is het van belang om dat tij te keren. The heart is all we have toch?

Factoren die een rol spelen zijn dié waarbij het niet alleen draait om jezelf maar waarbij vaak ook anderen zijn betrokken (kinderen  bijvoorbeeld of ouders die op leeftijd zijn en extra zorg behoeven). Hierdoor ga je je keuzes over de toekomst en wie daarin een rol speelt heel selectief wegen.

Daarnaast blijkt dat je kritischer wordt, het is echt waar. Wat ik zie om mij heen is dat mensen niet langer geneigd zijn iemand goed te leren kennen. Dat wil zeggen op het tweede of derde gezicht. Alles moet instant zijn. Mensen willen instant het antwoord hebben of een relatie kans van slagen heeft. Als de verliefdheid er niet in eerste instantie is dan wordt er direct getwijfeld. Daarom denk ik dat dates vaak niet werken. Mijn twee langdurige relaties en grote liefdes van 5 en 17 jaar startten vanuit een vriendschap. Had ik ze bijvoorbeeld op een date leren kennen dan was het misschien nooit tot een tweede afspraak gekomen, ik bedoel maar.

Verder denk ik dat een relatie vaak wordt gezien als redding voor de leegte, de zogenaamde eenzaamheid waar veel mensen bang voor zijn. Ik sprak hierover met een goede bekende die op punt stond van een scheiding na een huwelijk van 27 jaar. Hij verzekerde mij dat hij niet alleen kon blijven omdat het hem niets leek. Alleen bij het woord al kreeg hij rode vlekken in zijn nek. Hij had het nodig om iemand om zich heen te hebben. Een maand later vloog hij voor het eerst samen met zijn nieuwe liefde naar een exotisch oord. De angst om alleen te zijn doet mensen vaak ertoe besluiten om zich dan maar te verbinden (misschien ongeacht met wie dan ook).

Een ander motief voor een relatie is de wens om zich erkend te voelen, zich constant bevestigd te voelen en te weten door een ander. Dat lijkt een wat minder motief om een verbintenis aan te gaan. Natuurlijk is het prettig om je geliefd te weten maar de werkelijke uitdaging ligt toch in het in eerste instantie houden van jezelf, in staat zijn tot het geven van zelfliefde en zelfwaardering. Pas dan kun je ook wat meebrengen in een eventuele relatie en bovendien wordt de hele exercitie dan wat minder uitputtend voor de ander. En is de slaagkans groter.

Wat de intenties ook zijn (behoefte aan een arm om je heen of het hebben van een luisterend oor, vaak gehoord), alles is geoorloofd in het spel van de liefde zolang het met de juiste intenties wordt gespeeld. Mensen zoeken vanuit hun persoonlijke drijfveren maar het is een fabel dat op ‘ieder potje een deksel past’. Misschien ‘an sich’ wel kijkend naar karakter en eigenschappen maar omstandigheden, tijd en factor geluk spelen hierbij een cruciale rol.

Na verschillende fasen en ervaringen kan ik concluderen vandaag de dag dat ik niet langer zoekende ben. Ik ben geheel comfortabel waar ik nu ben en sta. Ik ga niets uit de weg maar ik laat mij niet leiden door de vraag waar ik mijn ideale maatje vandaan haal en of ik hem nog ergens zal vinden. Het is geen onderwerp meer en dat geeft een heel rustig gevoel.  Ik haatte trouwens de term Maatje en Ideaal ook. Ik scheef dit ooit in eén van mijn blogs dat over dating ging jaren terug. Ikzelf keeg in die tijd bij de term maatje visioenen van een totaal sexloos type in een groene parka waarmee het goed toeven was op het plaatselijke winkelcentrum, maar waar de term vurige passie en hartstocht nog op moest worden uitgevonden. Nu ben ik daar gaandeweg de tijd toch wat genuanceerder naar gaan kijken, begrijp ik meer wat er met de term bedoeld wordt en kan hem op een bepaalde manier waarderen.

Speaking over het winkelcentrum ik ga mijzelf vandaag een keukenmachine cadeau doen, ook al ben ik sterk van het consuminderen. Het is per slot van rekening Single’s Day. En dan moeten we het ervan nemen. En bovendien de liefde van de man gaat door de maag; mocht er zich ooit nog 1 aan dienen. Maar die groene parka die laten we thuis. pleazzz!

Advertenties