‘Gekleurde bloemetjes in tha face’ Piet

FUHUUUUUHHHuck ik dacht dat ik zou ontsnappen aan de hele zwarte pieten en DENK discussie. Er is al zoveel over gezegd en geschreven. Omdat iedereen tegenwoordig overal een mening over heeft buitelen de denkbeelden (al dan niet onderbouwd of overdacht) over elkaar heen en zorgen voor  de nodige reuring. Gemoederen moeten nu eenmaal worden beziggehouden anders wordt het saai. En niets zo’n dankbaar onderwerp als een onschuldig oer hollandse kindertraditie (namelijk het sinterklaasfeest ) bij kop en staart nemen en dat koppelen aan god christ zwaar heftige, kopfschmerzende onderwerpen zoals rassendiscriminatie, eeuwenlange onderdrukking, stigmatisering en negatieve beeldvorming. Je zou bijna vragen welke ‘he or she’ deze niet logische link in den beginne heeft weten te leggen maar dat terzijde.

Ik had dit alles dus lekker langs mij heen willen laten gaan, knabbelend aan mijn chocolade letter, ik heb godbetert wel andere dingen om mijn hoofd over te breken. Het geheel een beetje laffig afdoend in de zekerheid  dat mijn kids in ieder geval opgegroeid zijn in de ‘echte’ sinterklaastraditie en niets van de voorpret door de hele discussievorming eromheen hebben hoeven missen.

Maar de humorvolle blog van Nicolumn  (https://niccolumndotcom.wordpress.com/2016/06/01/ik-ben-een-witte-kuttekop-die-stinkt-naar-kaas/) vol met kwinkslagen en lekker zwaar verbaal geschut zette mij aan het denken.  Maak ik mij misschien schuldig aan vermeend racisme door in het nabije verleden (A. is dit jaar voor het eerst een non-believer) te hebben genoten van het sinterklaasfeest, de kwestie te negeren en mij niet betrokken te voelen? Of laat ik mij dit nu opleggen? En hoe komt dat dan? Speelt moedeloosheid een rol omdat het een discussie is die tot nu toe alleen maar tot patsstellingen leidt, eindeloos is en enkel gebaseerd is op emoties die nu  eenmaal sterk zijn gekleurd? (Ok woordspeling niet bewust gedaan, het zou zomaar verkeerd opgevat kunnen worden, stel je voor).

Het is niet zo dat ik mij in een geheel neutrale positie bevind. Ik ben immers ook in het verleden uitgemaakt voor Cambodjaan, Chinees, Pinda en uhhh Eskimo?? Op de middelbare school merkte een docent over mijn opstel op  dat Indo’s nu eenmaal niet de Nederlandse taal  machtig zijn en dat dat mijn lage cijfer verklaarde (really? Ja really! en dit is nog geen eens zo heul lang geleden, niet 100 jaar ofzo). Deze opmerkingen heb ik naast mij neergelegd;  de stereotype tante Lien sketches alsmede de stigmatiserende Lonnie reclames heb ik nooit als storend ervaren. Ik heb  aan het begin van de zwarte pietendiscussie wel een proef op de som genomen. Ik ben toevallig in Het Bezit (ook een woordspeling en nee niet vanuit een koloniale overtuiging, mark my words)  van een paar lieve vrienden met de kleur van een ebony houtje. Bij navraag aan mijn kinderen of zij misschien aan desbetreffende vrienden moesten denken als zij zwarte piet voorbij zagen huppelen keken zij mij aan ‘if i totally lost it all’ en dan bedoel ik mijn verstand. Voor mij was toen de kous af, then en there. Ik heb de discussie losgelaten en mijn eigen plan  getrokken.

Maar ik kan niet in andermans ziel kijken  zo ook niet in de ziel van mijn gekleurde medemens. Hoe gevoelig iemand is of niet, zich al dan niet aangesproken voelt om een vermeend onschuldig beeld. Het hangt af van zoveel verschillende dingen.  Misschien gaat het nog geen eens om zwarte piet an sich, maar om een collectief achtergesteld gevoel door de eeuwen heen, misschien betreft het wel een diepgewortelde rouw in het DNA, overgedragen van generatie op generatie. Maar misschien is het allemaal wel banaler en wordt het thema gebruikt om zich persoonlijk op te kunnen profileren hetgeen Sylvana nu wordt verweten.

Nu zag ik laatst ook een interessant filmpje voorbijkomen over een sinterklaasintocht uit 1935 waarbij de pieten zonder uitzondering wit waren en sinterklaas wiebelend als een malloot op zijn paard zat.(http://www.welingelichtekringen.nl/opinie/376007/opzienbarende-video-de-intocht-van-de-sint-in-1935-geen-zwarte-piet-te-bekennen-wel-veel-witte-pieten.html). Klaarblijkelijk is er tussen toen en nu ook het enige veranderd. Veranderen kan dus wel.

Het is goed als culturele tradities meegroeien met de culturele mores van dat moment. Op zich is dat een interessant sociologisch gegeven en kan alleen maar worden toegejuicht omdat er klaarblijkelijk  sprake is van een vrije  en tolerante omgeving waarin dit zich kan ontwikkelen. Maar met dien verstande dat er ook respect is en blijft voor de diepgewortelde traditie van de mensen die hier ook een gevoelsmatig belang aan hechten. Met liefde en aandacht voor de kernwaarden van de eigen cultuur. De crux is dus om elkaar halverwege te vinden. Daarom is de ‘roetveegpiet’ een aardig compromis in het geheel waar beide ‘strijdende’ partijen zich toch in zouden moeten kunnen vinden. Maar is ‘de bloemetjes in tha face’ piet gewoon (nog net) een brug te ver.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s