Via Dolorosa

432px-christ_falling_on_the_way_to_calvary_-_raphael

De zon brandt genadeloos op zijn gehavende huid, torso en lichaam. Hij sleept zich langzaam voort over de geplaveide straten van Jeruzalem. Een zinderende hitte stijgt op uit de stegen en beneemt ook de toegestroomde menigte de adem. De atmosfeer is drukkend en het tafereel hartverscheurend. Bloed vloeit langs zijn benig gezicht, bloed afkomstig van de doornenkrans die eerder op de dag diep in zijn hoofdhuid is vastgepind. Geronnen bloed ook op de rest van zijn lichaam, het doorweekte gescheurde hemd, de geselstriemen duidelijk zichtbaar tonen een opengebarsten huid, onherstelbaar beschadigd. Hij kruipt voort op handen en knieën. Een zware last drukt op zijn schouders. De zonden van de wereld krijgen concreet gestalte in een houten kruis, loodzwaar, het hout gesplinterd en onhandelbaar, het geheel rustend op zijn nek, schouders en rug. Hij maakt een misstap en valt, het kruis valt op hem en dreigt hem te vermorzelen, zoals een vlieg die geplet wordt door een rake klap met de vlakke hand. De menigte wijkt ietwat uiteen, hij ligt en hijgt en is op zoek naar zijn moed die hem tot dusver tot een trouwe bondgenoot is geweest.

Daar in de menigte dringen zich een paar ogen aan hem op. Hij kijkt hopeloos en verward en herkent haar lieve gezicht, haar mond die mooie liedjes voor hem zong als hij als kind de slaap niet kon vatten, als hij zich weer eens had bezeerd of als hij getroost moest worden wanneer hij ruzie had gehad met één van de andere kinderen. Even zijn zij beiden weer verbonden zoals een moeder alleen kan zijn met haar zoon voordat de navelstreng voor altijd wordt doorsneden. Haar hart breekt, zij zou haar leven voor hem geven maar het is te laat. Het kwaad is al geschied. Haar hand raakt hem aan en probeert hem te zalven en te kalmeren; ‘weet dat ik altijd bij je ben mijn schat. Wee de genen die dit op hun geweten hebben’. Wraak ontspruit uit onmachtige situaties zoals deze. Haar hart schreeuwt het uit van onmacht, haar verdriet is eindeloos bij het zien van zoveel lijden van haar hulpeloze kind. Een mens geboren uit liefde, puur en zuiver en vol vertrouwen.

Dan breekt er een persoon uit de menigte; hij wordt overvallen door mededogen, zoveel wreedheid is de mensheid niet waardig in zijn ogen. Hij helpt hem overeind en gezamenlijk dragen zij voor een paar passen het kruis. Een toegesnelde vrouw drukt een linnen doek in zijn gezicht om hem te helpen bij het drogen van zijn tranen en hem hiermee ook het bloed uit de ogen te deppen. Hij sleept zich verder voorts de berg op, via de kronkelende weg langs de olijfgaarden, zijn o zo bekende liefelijke land, langs de plek waar hij zo wreed werd verraden. Hij trilt van uitputting, hij dreigt te bezwijken onder het gewicht, weer wankelt hij en ditmaal valt hij voor de tweede keer. Het kruis slaat hem hard in het gezicht. Een grote snee op zijn wang splijt open, hij is gedesoriënteerd en overziet als in een waas de wenende vrouwen die aan de kant van de weg staan. Er bestaat toch mededogen voor zoveel lijden, dat is duidelijk.

Hij probeert zich op te richten, is ontroerd en maakt een troostend gebaar naar de huilende vrouwen. ‘Ik weet waarvoor ik dit alles doormaak, huil niet mijn vrienden het komt goed, rust zal weldra mijn deel zijn’. Voor een derde keer valt het kruis op hem en verbrijzelt daarbij zijn enkel. Bruusk wordt hij door zijn beulen het laatste stuk de berg opgesleept. Hij is verwoest, zijn lichaam is kapot. Lachend beroven de bewakers hem van de laatste stukken kleding die hij nog aan zijn vege lijf heeft hangen. Hij is nu volledig ontdaan van de laatste restjes menselijkheid die hem nog resten. Hij wordt hardhandig op het kruis gekwakt waarna een huiveringwekkend tafereel volgt. Kreten van ongeloof en verbijstering stijgen op uit de kelen van de verzamelde menigte op de berg wanneer de stalen pinnen diep in zijn handen en voeten worden genageld. Hij schreeuwt het uit en verliest voor even het bewustzijn. Het kruis wordt tesamen met hem omhoog getakeld zo hoog dat hij uiteindelijk op de menigte kan neerkijken. Het is stil, sereen stil. Hier en daar is een onderdrukte snik hoorbaar. Voor even houdt het op met waaien, de hemel breekt open. Een licht met een satijnen glans maakt zich los uit het wolkendek dat zich eerder nog dreigend en donker boven de berg had getoond.

‘Vader vergeef het hen zij weten niet wat ze doen’, prevelt hij zachtjes. Het is vrijdag drie uur ’s middags…
http://en.wikipedia.org/wiki/Via_Dolorosa

Advertenties

Lentekriebels

Lente-Lammetje
Na wat afgeleid te zijn door enkele kleine persoonlijke aardverschuivinkjes, bevinden we ons heden in het bronstige tijdperk van de maand maart en vieren we, hoezee, de eerste dag van de lente. Dat bronstige associeer ik voor het gemak maar met de tegenwoordig te pas en te onpas gebruikte kreet: ‘Lentekriebels’, wat vaak toch wel een voor de hand liggende verwijzing is naar het zogenaamde ‘vlinders in je buik’ gevoel en de diverse verliefdheden die in de lente een grotere kans schijnen te maken (zelfs op je cavia of op de patatboer). Gek genoeg verwijst de term ook naar de grote voorjaarschoonmaak, wat ik in dit verband dan maar uitleg als het dwangmatig starten van allerhande klussen van huishoudelijke aard. En voor sommigen daarnaast ook het afsoppen van eeltige zônes en het grondig boenen van andere lichamelijke krochten.

Ik weet niet wat het met jou doet, maar ik persoonlijk krijg terstond vlekken in mijn nek van de term ‘Lentekriebels’. Het is ook weer zo’n typisch gezellig Nederlands niks woord, dat als een guerillatijger kruipend en sluipend binnendringt in het vocabulaire, hierbij slim geholpen door gewiekste marketingmensen die hun producten aan het begin van het lenteseizoen beter hopen te verkopen door middel van deze vrolijke nonsens (getuige de ‘lentekriebels’ collectie van C&A).
Want hoezo nou ‘Lentekriebels’? Wat nou ‘Lentekriebels? Waar refereert het eigenlijk aan? Mijn verbeelding slaat dan direct op hol bij het stellen van deze vraag.

“Zeg M., heb jij de laatste tijd ook zoveel last van kriebels dáár, heb je mij soms iets op te biechten?”. “Nou ja, nu wordt hij mooi A. voordat je mij opeens als een opgewonden standje zit te betichten van kweet-niet-wat en we strakjes met zijn tweeën aan het soa testen slaan, kan ik je mooi op een briefje meegeven dat het gewoon ‘de Lentekriebels’ zijn waar we mee te maken hebben en dat gaat vanzelf wel weer over, maak je niet zo druk”.

Of er komt een vrouw bij de dokter: “Dokter ik heb gigantische jeuk rondom mijn middel en voel me daarbij ook flink koortsig en waardeloos, ik ben eigenlijk bang dat het een soort exotische schurftvorm is”. “Mevrouwtje, kom op niet zo pessimistisch, u heeft waarschijnlijk gewoon last van ‘de Lentekriebels’, die zijn er namelijk weer, alleen in Nederland gek hé (of noem het infantiel mag ook gerust) , maar niks om u zorgen over te maken. Verdwijnt vanzelf, in ieder geval weer voor de winter”.

Of deze (zou zomaar uit de monden van onze eigen SBS 6-Stepford Wifes kunnen komen): “Zeg Sandra heb jij ook zo’n zin in de lente? Hou op, natuurlijk Selma, ik wordt er altijd zo lekker (lente)kriebelig van, heerlijk gewoon”.

Terwijl oorlogen zich voltrekken, natuurverschijnselen hun niet aflatende rampspoed uitstorten over de mensheid, mensenrechten in tal van  landen nog een utopie zijn en kinderrechten met de voet getreden worden, kunnen wij het hier alleen nog maar hebben over de lentekriebels als zogenaamd mooi equivalent van de rokjesdag.

Alhoewel ik de lentekriebels dus mijd als de pest ontkom ik er ook niet altijd aan. Zo vertelde mijn vriendin mij laatst dat op de basisschool van haar dochter een nationaal project gestart is onder het motto:”De week van de Lentekriebels”. Het komt erop neer dat verschillende groepen van de Nederlandse basisscholen met dit project op een speelse wijze voorlichting krijgen over relaties en sexualiteit.

Dus ik vertel het je maar; als je kleuter van net vier de komende week oververhit en helemaal hyper thuiskomt met de mededeling dat ze op school een leuke demonstratie hebben gekregen met in de hoofdrol twee plastic eenden boven op elkaar én zij er bovendien mooie krijttekeningen bij hebben gemaakt die niets aan de verbeelding overlaten, dan weet je het plotseling zeker: F*ck de Lentekriebels!

Liefdesverdriet

image_20160319_090248

Ok, dit had ik niet zien aankomen. Ik moet zeggen ik ben nu toch wel zover dat ik mijzelf niet meer kan zien als een oudere jongere, nee ik heb gewoon de rechtmatige leeftijd van het fossiele overschreden. Je zou dus vooronderstellen dat dit er niet meer in zou zitten but it did… and it hit me Big Time…

Ik ben verliefd. Zo dat is eruit en oh ja voordat jullie vioolmuziek horen aanzwellen, ik wil er ook direct maar aan toevoegen dat het over is. Over en uit! Dat wil zeggen ik heb mijn onderwerp van ‘obsessie’ zodanig afgeschrikt met mijn nogal voorbarig gedrag dat deze zich heeft teruggetrokken op zijn veilige plekje hier ver van vandaan en zich niet meer laat zien of horen (althans niet meer in dit leven; dat wil zeggen in míjn leven).

Het liefst zou ik deze hele blog willen wijden aan allerlei pathetische zaken, hoe ik mij door de dag heen sleep en geen enkel moment onbenut laat om te verhalen over het gebeuren, aan ieder gewillig oor die ervoor openstaat. Maar feit blijft: het is zoals het is. En feit blijft dat ik elke halve milliseconde mijn Android check om te kijken of ik niet heel toevallig een berichtje heb gekregen van hem (iets wat bij dit hele proces schijnt te horen maar wat wel behoorlijk uitputtend is).

Anyway, omdat ik nu eenmaal van het standpunt uit ga dat er voor alles een reden moet zijn (al is het alleen maar dat ik door dit hele gedoe 6 kilo ben afgevallen) heeft deze situatie mij ertoe aangezet om een duik te nemen in de poel wat ik gemakshalve maar zal noemen ‘Mijn Verschrikkelijke Ikke’. Want dat ik een aantal dingen over mijzelf heb afgeroepen door een en ander op de spits te drijven de afgelopen weken, daar moet ik eerlijk over zijn.

De reactie die ik kreeg van een dierbare nicht na 2 dagen zwelgen op de bank nadat ‘De Beslissing’ was genomen ‘Wat je in ieder geval niet moet doen is slachtoffer worden van je eigen gedrag’, hakte er wel in. En heeft mij als een Inspecteur Clouseau op een bepaald spoor gezet want wat verklaarde nu eigenlijk mijn gedrag? Waar kwam dit wanhopig spartelen vandaan, hoe kon het komen dat ik zover van mijn ‘Usual Self’ was afgeraakt in het (korte) maar intense samenzijn met deze persoon en daarna?

Vanaf dat moment ging ik los en las ik alles wat maar met het thema liefde en liefdesverdriet te maken had. Ik heb mij suf gegoogeld op onderwerpen zoals ‘hoe lang gaat dit hele ‘trauerfest’ duren’ tot ‘waar schrikken mannen van?’ tot aan ‘Welke spreuken kan ik gebruiken om een geliefde terug te winnen?’ Toegegeven dat laatste gaat mij wat ver dus vrees niet ik zal niet met een poppetje en helende kruiden in de weer gaan. Ook heb ik het hele arsenaal aan positieve motiverende oneliners via FB tot mij genomen om mij weer enigszins mens te voelen en te weten: “Treur niet ook dit gaat voorbij”… (Yeah right maar voorlopig zit ik er middenin!).

Na heel wat gespit, gelees, praten met mensen die het weten kunnen en dit alles slechts in de afgelopen week kwam ik tot een ontdekking. Ik kwam erachter dat mijn persoonlijke struikelblok waar ik tot dusver tegen aanliep (en waar ik de afgelopen jaren naar mijn idee treffende maatregelen op had genomen) feitelijk niet het échte probleem was. Het issue lag dieper, de ui moest verder worden afgepeld, helaas.

Ik kwam er door deze ongelukkige situatie achter dat het ‘mislukken’ van de verliefdheid niet zozeer lag aan ons, twee mensen die elkaar toevallig hadden getroffen en elkaar leuk vonden. Waar het mis ging en waar het aan ontbrak was de liefde en de waardering die ik voelde voor mijzelf. Nooit eerder in geen enkele eerdere relatie is dit besef ooit zo duidelijk naar voren gekomen als nu en believe me ‘this truth hit me like a rock’.

Selah Sues nummer “Fallen Out” kon niet op een treffender moment komen. De track was mij tot dusver onbekend maar ik liep er de afgelopen week per toeval tegenaan (zeker een Hogere Macht momentje). She nailed it perfectly met de regels “I’m falling out of love with myself, I let you down in the way that it hurts”. Waarbij het – you- hier als verwijzing diende naar mijzelf, want ik was niet trouw geweest aan mijzelf en dat deed pijn.

Ik viel mijzelf af; ik was mijn eigenste grootste criticaster geworden als ik dit niet altijd al was geweest. Ik geloofde niet dat ik de kwaliteiten en de eigenschappen had om verliefd op te worden. En dat vertaalde zich in een bepaald gedrag; erop terugkijkend zie ik dit heel duidelijk. Een pijnlijke ontdekking want ik verdien dit niet, ik mag mij mijn eigenliefde niet onthouden het is namelijk een basisrecht, voor iedereen. Ik denk dat een hele hoop ellende, machteloosheid, onbegrip en chaos voortkomt uit het gebrek aan dit ene belangrijke essentiële onderdeel. De wereld zou beslist een betere plek zijn als iedereen ten eerste in staat is van zichzelf te houden.
Maar laat ik het tot mijzelf beperken nu, het verbeteren van de wereld begint immers letterlijk bij jezelf nietwaar?

Ik heb dus wat te doen op dit vlak want ik ben erachter dat de oplossing voor een aantal zaken besloten ligt in deze kern: de kern van zelfliefde, zelfacceptatie en zelfwaardering. Als je deze gezonde staat van ‘zijn’ hebt bereikt dan denk ik oprecht dat je elke uitdaging die op je pad komt kunt nemen, op welk gebied dat dan ook zal zijn, relationeel, werk gerelateerd of anderszins.

Alles goed en wel maar hoe gaat dit verder hoor ik je vragen? Nou, ik worstel en kom boven. Door dit inzicht heb ik de bereidheid gevonden om actief aan de slag te gaan en te werken aan dit specifieke onderwerp en dat kan op een heleboel manieren. Het is een zoektocht maar het pad tekent zich al enigszins af en dat geeft wat rust en vertrouwen. Ik heb het zelf dan wel nooit aangegeleerd gekregen, het feit dat ik het mijn kinderen nu wel bewust leer en daartoe in staat ben, stemt mij hoopvol.

Soms gebeuren dingen dus écht met een reden. Was dit alles niet gebeurd met mijn mooie love affair dan zou ik waarschijnlijk nooit tot dit voor mij belangrijke besef zijn gekomen. Het delen in een blog is nogal eng ik geef het toe. Ik kan er helaas ook niet iets grappigers of ludiekers van maken dan dat het nu is. Ofwel ‘Leuker kan ik het niet maken!’ Maar door het op te schrijven gaat er ook iets louterends vanuit. Openheid, eerlijkheid en bereidwilligheid van geest, dat zijn toch de ingrediënten die staan aan de basis van iedere ontwikkeling?

Dus ja, toegegeven dit was ‘quite a confession’, a confession niet vanaf de sofa maar vanaf de werkplek dit keer (maar wel ná werktijd! 😉 )