Oningeloste liefde

fe1045a2d063c673418090c3aa1d35c0

Eigenlijk had ik al in mijn hoofd zitten dat ik een stukje wilde schrijven over FaceBook en wat het met mij doet, en dan doel ik niet op de voors en tegens van FaceBook, die al in zoveel onderzoeken zijn beschreven. De laatste berichten zijn dat je er depressief van kunt worden bij het zien van zoveel levensgeluk bij anderen. En toegegeven, een ieder profileert zich natuurlijk van zijn meest voordeligste kant op dit medium. Je gaat natuurlijk niet melden dat je weer een K-U-T dag hebt gehad en dat je leven eigenlijk totaly S-U-C-K-S! Nee, liever plaats je foto’s van leuke mooie mensen waarmee je op stap bent geweest en die je (hoera!) tot je inner circle mag rekenen, verhaal je over de zeer interessante congressen die je hebt bezocht (bijvoorbeeld over de ontstaansgeschiedenis van de groene boomvorskikker), slinger je waanzinnige filosofische quotes op je statusbalk (“ik ben dus ik eet) en plaats je uiteraard de meest boeiende songs vanaf You Tube (‘ze gelooft in mij en ik in haar’). Reuze leuk natuurlijk maar mij gaat het er meer om hoe ik FaceBook beleef; als een uitstapje naar andere werelden, subculturen, en dat allemaal met een simpele muisklik. Dat zou aanvankelijk de insteek zijn geweest van deze blog maar het liep dus net even anders. Dat komt door een mailtje dat ik onverwachts kreeg. Een mailtje van een dierbaar persoon uit een ver en grijs verleden; we hebben het hier over een zogenaamde ‘ oningeloste liefde’. Het geval met oningeloste liefdes is dat ze je eigenlijk nooit helemaal los laten. Ze zullen altijd in je achterhoofd blijven ronddwarrelen. In mindere tijden poppen ze meestal op ergens in een hoekje van je hersenpan en vraag je je af hoe het toch met die persoon zou zijn vergaan. Bij tijd en wijle type je zijn of haar naam in op FaceBook of LinkedIn en in je hoofd heb je al honderd keer een mailtje gestuurd. Maar telkens bedenk je je en laat je het er maar weer bij. Jullie pad heeft zich eens gekruisd, het zat er gewoonweg niet in, een soort onafwendbare uitkomst. Bij het lezen van de mail van mijn nooit ingeloste liefde kreeg ik dus een weemoedig gevoel. Zoveel tijd is er overheen gegaan, liefdes zijn beleefd, kinderen zijn geboren, echtscheidingen zijn overleefd, gektes zijn bedwongen, carrières hebben hun loop genomen. Kortom er kan zich veel afspelen in een mensenleven en ergens ben je niet meer de persoon die je was op het moment dat je oningeloste liefde zich afspeelde, zo ergens duizenden lichtjaren geleden. Toch ben ik tot een bijzondere ontdekking gekomen. Het mooie is namelijk dat je diep van binnen die bewuste persoon nog wél degelijk bent. Ik ben de afgelopen tijd bezig geweest met het vinden van de persoon die ik ooit was in de tijd van mijn ‘oningeloste liefde’. Ik heb hiervoor een zoektocht doorlopen. Ik heb mij er met open vizier ingestort en de resultaten zijn er; spannend, grappig, soms leuk soms minder leuk, maar wel heel waardevol. Ik heb tot nu toe nieuwe mensen mogen ontmoeten die mij, ieder op hun eigen manier, weer iets meer over mijzelf hebben geleerd en mij verder brachten naar mijn uiteindelijke doel. Kortom ik ben door dit alles bewuster geworden en het eind is zeker nog niet in zicht. Ik weet nu dat je een aantal ervaringen moet doormaken om te groeien, om te kunnen waarderen, dankbaar te kunnen zijn. Maar de mooiste ontdekking van dit alles is eigenlijk wel het besef dat je nooit jezelf helemaal kwijtraakt; wat er ook gebeurd en wat er ook voorvalt. In mijn zoektocht naar het meisje van weleer valt mij op dat ze er nog steeds is! Misschien wat ouder, wijzer en milder maar zeker niet minder sprankelend. Oningeloste liefdes hebben dus hun nut, iedereen zou ze moeten hebben, al is het maar om op een zeker moment, later in je leven, je ervan bewust te zijn dat je vlinders hebt gevoeld, dat je hebt gesmacht, dat je liefde voelde voor een ander, dat je leefde tot de fullest. En dat dat er allemaal nog zit, soms diep, maar dat het zo is terug te halen, met een simpele vingerknip, klaar om weer beleefd te worden.

Ps. voor de nieuwsgierigen onder ons; met mijn oningeloste liefde heb ik een fijne kop koffie gedronken, mooie herinneringen opgehaald, gelachen en het daarbij gelaten. Het was goed zoals het was.

Advertenties

Stoere wijven

7c3d95185c11c3c1eb20abd3b81fa06bM.I.A.

Vandaag  kwam ik tot een inzicht. Het begon allemaal met het  plan om een camper te huren en daarmee met mijn twee kinderen op vakantie te gaan. Het hele idee om met een camper rond te trekken van plaats naar plaats trok mij al een hele poos. In een echt onvervalst ogenblik van, laten we zeggen totale impulsiviteit, had ik in een oogwenk een optie op een camper genomen en hem enkele dagen later daadwerkelijk gehuurd. Het hele ding had ik nog niet in het echt gezien want hij stond of all places in *&^% Haaksbergen, voor veel mensen al de eindbestemming van een vakantie, want zo’n beetje in Duitsland.

Ik kan er een heel verhaal van maken, bottom line is hij zag er in het echt nogal groot uit (ongeveer 3 keer zo groot dan op het plaatje, tja de douche en het toilet moesten ergens hun plekje hebben) en ik kreeg vanuit mijn omgeving veel complimenten over de gehele onderneming; de woorden ‘stoer’ of ’stoer wijf’ werden in dit verband herhaaldelijk genoemd.

Deze reacties (heel lief en vleiend natuurlijk) hebben mij van meet af aan aan het denken gezet. Ik voelde het persoonlijk namelijk helemaal niet zo. Ik ging ‘gewoon’ mijn langgekoesterde wens achterna en hoopte er een vinkje achter te kunnen zetten (‘done that been there’).  Is het stoer om als vrouw alleen met je kinderen rond te trekken in  een nogal groot uitgevallen bus, zonder technische kennis, gevoel voor kamperen, Kung Fu of whats so ever? Misschien wel. Daarentegen is het misschien niet heel gebruikelijk en daardoor dus juist in het oog springend. In ieder geval we gingen en heel belangrijk we zijn niet in een ravijn gestort.

Vandaag bracht ik mijn twee dearest munsters voor drie weken vakantie naar hun vader. Ik had de afgelopen week al een flinke knoop in mijn buik omdat ik mij serieus afvroeg of ik deze aankomende weken zou kunnen overbruggen zonder hen. Lets face it; een scheiding is op zich al een pijnlijk iets; maar de gevolgen die daaruit voortvloeien (zoals het op gezette tijden gedwongen je kinderen moeten missen)  zijn zo tegennatuurlijk dat het heel moeilijk is om het gevoelsmatig blijvend een goede plek te kunnen geven. Het is gewoon KUD (ja met een D dan mag het) en dat is dan nog een understatement. Dus lachte ik wederom dapper  tegen ze bij het afscheid nemen (want anders geef je weer het verkeerde signaal af) en huilde onderweg naar huis…

Het punt wat ik wil maken?

Ik ben niet de enige in deze situatie waar, zo vind ik, door de buitenwacht vaak wat tam op wordt gereageerd  (‘straks zijn ze er weer, heb je lekker tijd voor jezelf, een kind heeft ook zijn/haar vader nodig en vice versa’ enz.).  Believe me de rationele redenen erachter zijn duidelijk en waar. Het is het emotionele aspect wat lastig blijft en nooit went, zeker als het een keuze is geweest waar je persoonlijk niet achterstaat.

Veel moeders moeten telkens weer dit tegennatuurlijke (want biologische aspecten spelen hierbij een niet te onderschatten rol) en onrustgevende proces door. Het vermoeiende kortcyclische proces (zeker in het geval van co ouderschap) van het opvangen en loslaten van de kinderen, waarbij de moeder noodgedwongen tijdelijk op afstand staat, blijft een emotioneel lastig iets. Voor de een speelt dit voor kortere tijd, voor de ander soms voor een langere periode, want dat kan met een beetje pech ook nog. Vandaag sprak ik een moeder die er jaren geleden voor had gekozen, om tal van redenen en uiteindelijk in het belang van haar zoon, de zorg aan de vader over te laten. Het behoeft geen uitleg dat dit met veel pijn in haar hart gepaard ging.

De moed om dit alles op te brengen, het gemis te doorstaan (voor korte of langere duur) en het eigen belang ondergeschikt te maken, is (zo realiseerde ik mij vandaag) mijn persoonlijke definitie van stoer. Alle vrouwen die deze ongewenste situatie dienen te accepteren en er gevoelsmatig ‘maar’ mee moeten zien te dealen keer op keer, verdienen wat mij betreft bij deze een ereplaats op het Mama’s Stoerheids Podium. Zij zijn de helden in het verhaal. Want het is klip en klaar: stoere wijven..dat zijn ze!

Alle remmen los!

Vandaag had ik tijdens de lunchpauze een fijn gesprek met een collega. Het is prettig als er een mate van vertrouwen is dat je werk gerelateerde dingen met elkaar kunt uitwisselen, dat maakt het leven wat draaglijker.

Ik heb het hier dan niet over het delen van nieuwe invalshoeken met betrekking tot Lean Six Sigma of het gezamenlijk filosoferen over de voordelen van Scrum als uiterst handige en efficiënte ICT ontwikkel –en implementatiemethodiek.

Nee, we hebben het hier over ouderwets uhhh feitjes uitwisselen over, in dit geval een terugkerend voorval op de werkvloer en nee dames en heren dat is iets heel anders dan schaamteloos roddelen over wat er zoal gebeurd op de dag!

‘Ja sure’ hoor ik jullie al zeggen. Mevrouw Confessions on a Sofa bent u niet degene die momenteel zo spiritueel bezig is, op het hardnekkige af en te pas en te onpas haar Hogere Macht aanspreekt om de loop der dingen een beetje bij te sturen? En dan nu een beetje banaal en aards zitten te roddelen?!

Ik kan jullie geruststellen; wij waren dat beslist niet aan het doen want dat is niet spiritueel, precies. En daarom hadden wij vanmiddag dan ook een uiterst constructief gesprek met reflectieve momenten over ‘Onszelf’ in relatie tot, ok toegegeven, een bepaalde omstandigheid en daar hoort,  hoe toevallig, nu net een persoon bij.  Zo kwamen we erachter dat wij onszelf in een bepaald contact telkens blokkeren met als gevolg dat we ons daarmee terugtrekken uit de situatie, direct of indirect. Een uiterst contraproductieve zet en multi jammer, want, zo constateerden we, met het terugtrekken uit een situatie is in het algemeen ‘de vooruitgang’ niet geholpen. Ik bedoel maar, als iedereen dat zou hebben gedaan in het verleden dan zouden we nu nog in berenvellen rondlopen, you get my point?

Al verder happende in de Italiaanse salade (zij) en in de couscous salade (ik) mijmerden we verder waarom we handelden zoals we deden en we kwamen erachter dat een zekere angst voor confrontatie toch wel een belangrijke voedingsbodem was in deze kwestie. Nu val ik niet direct van mijn stoel bij deze constatering, ik ken mijzelf nu wel zo’n beetje, maar de vraag is wat hieraan te doen? Coachings trajecten, de honderden boeken op de zelfhulpplank, über bemoedigende oneliners op FB, gesprekken met geestelijken en nuchtere opmerkingen van dierbaren: ‘je bent goed zoals je bent en laat je niet gek maken’ ten spijt.

Al filosoferend kwamen we tot een briljante oplossing. Hoe fijn zou het zijn als we het sociaal gewenste gedrag en alle geconditioneerde patronen op de werkvloer los zouden kunnen laten en ‘weergaloos’ (lees zonder voorbehoud) zouden handelen en spreken. Voorwaarde voor succes is hierbij de vooraf gemaakte collectieve afspraak om vooral van je hart geen moordkuil te maken, ongeacht functie of plek in de organisatie. Gelegitimeerd spuien dus veilig.

“Wat een onnozelaar ben jij zeg dat je niet komt opdagen op die meeting”, “zeg eens wat vaker ja joh, zoutloos type”, “val mij niet in de rede want daar krijg ik ziekelijke neigingen van, “hey drolbol kan het vanaf nu vooral wat leuker anders sta ik niet voor mijzelf in” of woorden van gelijke strekking. Wat een opluchting zou dat geven en wat een vrijheid, vooral als je dit in goed overleg en in goede harmonie tegen elkaar kunt zeggen en daarna even gezamenlijk kunt uithangen bij het koffiezetapparaat om alles nog eens dunnetjes in de evaluatie te gooien.

Blij over dit ongewoon goede idee besloten we onze lunch en waren we het erover eens om het voorstel neer te leggen bij het MT. Oktober gaat dus het dak eraf en wordt de maand van de Rollende R; ofwel De Alle Remmen Los maand!! Keep you posted.

Campingsex

1b801c3e836601c4a00702ffaf589414

Ha, PVDA kamerlid Mei Li Vos vindt romantiek niet thuis horen op de camping,  aldus NU.nl

Ik raakte meteen geprikkeld bij het lezen van dit buitengewoon belangrijke nieuwsfeitje (we wijten het maar aan de komkommertijd op de burelen van de nieuwsredacties). Mei Li is zeer stellig in haar mening en houdt in het bewuste interview vol dat romantiek in de tent ‘not done’ is, zeker niet met een vierjarige kleuter binnen handbereik. Daarnaast raakt ze van de gedachte dat iedereen haar hoort wanneer ze ‘HET’ doet terstond van slag en wil ze, thanks but no thanks, graag zelf ook niet blootgesteld worden aan een intens kreunende en hijgende omgeving.

Interessante tante die Mei Li. Ik moet zeggen dat ik na mijn camperervaring ook even over dit verschijnsel heb nagedacht en met Mei Li tot de conclusie moet komen dat romantiek en camping een contradictio in terminis is, echter om afwijkende redenen dan die van haar.

Tijdens de campertocht hing ik dus op een zekere nacht in een onweersbui aan de luifel in een poging om het verdomde ding in te draaien; klaar voor lancering het oog van de tornado in. Mijn haarwortels konden zich met moeite hechten aan mijn hoofdhuid, mijn wangen waaiden bijna van mijn kaken en mijn onderbroek, nou, die hing ergens halfstok. Je begrijpt dat dit een weinig romantisch beeld gaf. Ik was alleen met mijn twee dearest munsters die als een marmotje lagen te slapen en een partner was niet voorhanden. Zou daar echter sprake van zijn geweest dan weet ik zeker dat dit een beeld zou zijn wat nog lang zou nabranden op het netvlies en wat zeker blijvende sporen van verminderd libido zou geven. Nee sexy en camping gaan gewoon niet samen. Ik bedoel maar, hoe zie je dat in godsnaam voor je in een tentje van 3 bij 2, met de plasemmer naast het luchtbed, de vochtige stinksokken gepropt in de All Stars en het half leegelopen luchtbed?

Hoe kun je jezelf als 40 jarige (and something) op je voordeligst positioneren tussen de wirwar aan kleding, opblaasballen, strandschepjes en ander rondslingerend banaal gedoe. Terwijl de barbecue lucht van de avond tevoren nog steeds naijlt in je slaapvertrek? De torren (als het er dan toch op miraculeuze wijze van moge komen)  genadeloos aan je tenen knagen op het hoogtepunt van genot? En de buren per ongeluk in het holst van de nacht naast je op het luchtbed belanden want ‘1000 maal excuses we hebben ons in onze tent vergist?’

Over de gang naar het washok met het bijbehorende toilettasje, Birckenstocks en wc rol heb ik het nog geen eens gehad. Ik kan mij persoonlijk niets minder ontluisterends voorstellen op de ‘sexy meetlat’ dan dit troosteloze beeld. Ik weet dat er tegenstanders zijn die over mij heen zullen buitelen. Puur natuur, geen opsmuk, terug naar de eenvoud enz. en hoezo zou dit anders zijn dan de oude vertrouwde old skool seks thuis?

Wel, misschien in zekere zin waar, maar voor mij hoort bij het hele spel van verleiding het bijbehorende beeld van Verleiding en dan graag met een hoofdletter V. En dat gaat in mijn beleving nu eenmaal niet samen met stortplaatsen voor chemische toiletten, een overkill aan slechtzittende korte broeken en leggings die het campingbeeld complementeren en last but not least het besef dat sommige mensen die je ziet het inderdaad met elkaar gaan doen die nacht. Er bekruipt je dan plots een unheimisch gevoel, een beetje zoals je vroeger had als je aan je ouders dacht die ‘het’ deden. Brrrrrrrrr weg lust!!!

Maarruh voor de rest is het heel gezellig hoor, op de camping!

Geniet van het leven!

a8a0c4d86e38285997ea87cc46d93dd5

De laatste tijd kom ik ze weer vaak tegen. Het zal wel te maken hebben met het begin van een nieuw seizoen wat altijd ‘iets’ verwachtingsvol met zich meedraagt.  Waar ik op doel zijn de zogenaamde opbeurende, blijmakende en levensbeschouwelijke uitspraken waar een zeker leereffect van dient uit te gaan, bedoeld als ‘steuntje in de rug’. Je kent ze vast wel in de trant van; ‘het leven is een feest maar je moet zelf de slingers ophangen’. Of deze is ook behoorlijk tenenkrommend: ‘geniet van het leven, het duurt maar even’.
Well thanks but no thanks! Alsof een normaal denkend mens dat nog niet weet en daar nog eens fijntjes aan herinnerd dient te worden. Misères, liefdesverdriet of een stikchagrijnige bui ten spijt: Nee, Het Mag Niet Meer! Genieten moet en zal je, want ja zeker: ‘het duurt maar even dat leven!’
Ik heb het ernstige vermoeden dat hier een Calvinistisch complot aan ten grondslag ligt, dat moet haast wel. Zo houden de dames en heren van de Calvijnse geloofsorde ons in een tergende wurggreep getuige de fameuze uitspraak ‘de tijd gaat snel gebruik haar wel’. Op deze wijze kijk je er echt reikhalzend naar uit om een uurtje te verlummelen in je eigen achtertuin…not!
Maar er zijn er meer waarvan je de haren te berge rijzen. ‘Vandaag is de eerste dag van de rest van je leven’, ‘een dag zonder lach is een verloren dag’, ‘leef je leven’ om maar iets te noemen. Heel fijn om te weten allemaal maar je hebt er geen kont aan. Ten eerste is het niet waar want ‘een dag zonder lach’ is echt geen verloren dag (althans niet in mijn beleving). Of het is gewoon zooooo waar dat het niets toevoegt en dus valt onder de noemer zinloze opmerking, zoals bij ‘leef je leven’ het geval is. Tenzij je echt niet meer weet waar je mee bezig bent, dat wil zeggen dat je je eigen leven leeft. Hetgeen dan wel weer behoorlijk sneu is, maar dat terzijde.
En mocht je onverhoopts behoorlijk in de mineur zijn (en wie is dat niet op zijn tijd) dan ben je beslist niet geholpen met de kreet ‘vandaag is de eerste dag van de rest van je leven’; een mens zou in een dergelijk geval bijna levensmoe worden.
Een aantal uitspraken zijn in zekere zin venijnig omdat ze ons een enorm schuldgevoel aanpraten, getuige de ‘iedereen kent de tijd maar heeft geen tijd’. Zodra je deze hoort weet je niet hoe snel je in je autootje moet springen om vervolgens de zondagmiddag al scrabbelend door te brengen met je stokoude omaatje van 95. Van sommige uitspraken kun je zelfs totaal in verwarring raken getuige de quote ‘vergeet wie je dacht te zijn en accepteer wie je bent’. Wie je dacht te zijn wie je bent?? Mensen denken toch doorgaans niet wie ze dachten te zijn maar zijn toch wie ze zijn zonder erbij na te denken? I arrest my case…
Omdat het dus van een bijna onmenselijke kracht getuigt om gehoor te geven aan zulke onzinnige zo niet te zeggen totaal loze en overbodige kreten pleit ik voor een boete. Een boete van zeg maar 25 euro die we elkaar opleggen als we een hele erge voorbij horen komen. En we mogen, nee we moeten elkaar scherp houden op dit punt, elkaar vriendelijk erop aanspreken mocht er sprake zijn van een ‘slip of the tongue’ of een goedbedoeld maar misplaatst gevalletje van het bekende ‘steuntje in de rug’.
Ik weet zeker dat jullie het met mij eens zijn want ‘inzicht geeft immers uitzicht!’

Hallo wereld!

76f7a227d6f489fbcce9a3fe3f5fa6f2

Hierbij de start van een spliksplinternieuwe blog, ‘Confessions on a sofa’. Vanwaar die naam zou je zeggen. Voor de verandering heb ik daar eens niet lang over hoeven nadenken; het is eigenlijk heel voor de hand liggend.

Ik schrijf mijn blogs namelijk altijd op mijn oude vertrouwde bank. Als je het persé wilt weten hij is zwart en al behoorlijk versleten. Meestal om een uurtje of 22.00 in de avond als het lekker rustig is en ik tijd heb voor mijn gedachtenspinsels van de week, de dag of gewoon van het moment zelf.  Een bank is natuurlijk een fenomenaal iets. Think about it; hoeveel geheimen, goede gesprekken, discussies en ‘confessions’ worden er allemaal wel niet op een bank gedeeld of naar buiten gebracht. Hoeveel twistgesprekken, koppig stilzwijgen maar ook hartstochtelijke liefdesomhelzingen vinden plaats op deze ene speciale plek in huis. Feng Shui had hier vast al likkebaardend van enthousiasme mooie dingen over kunnen zeggen.

Hoe fijn zou het zijn als banken konden praten, om al die vergaarde kennis, verkregen door inspirerende en voedende gesprekken door de jaren heen, te kunnen doorgeven aan volgende generaties. Het beeld van Al Bundy, altijd en eeuwig zittend ‘on his couch’ met één hand krabbend in het kruis en de andere hand gelegen op de remote control, doet enige afbreuk aan mijn romantische bespiegeling dus die laten we maar voor wat het is.

Het zielige van banken is dat ze, ondanks dit alles, op een zeker moment worden afgedankt. Van twee of drie hoog worden ze naar beneden gegooid of op de boedelbak gaan ze naar een tweede bestemming, als ze geluk hebben. Soms gaat er ook gewoon de fik in. En daar gaan dan al die herinneren op in vuur, gesprekken van weleer lispelen door de vlammen heen en opgedroogde liefdeselixers uit het verleden vermengen zich met het smeulende stof of leer. Wat rest is as….

Uhhh ik dreig door te slaan. Dat heb ik wel eens dus voor ieders bestwil laat ik het hier voorlopig bij. Het was in eerste instantie helemaal niet de bedoeling om een uitgebreid stuk te schrijven, slechts een welkomstwoord, en dan kom ik uit op een lyrische en bijna emotionele verhandeling over ‘De Bank’. Nu we daar dan toch even bij hebben stilgestaan wil ik je wél vragen om vanavond wat extra liefde te schenken aan deze trouwe en stille getuige, die je letterlijk draagt en steunt door alle verschillende fasen van je leven.  Aai hem maar eens goed over de leuning en nestel jezelf straks in je favouriete hoekje. Je bank zal het waarderen, ik verzeker het je.